کنفرانس مطبوعاتی در پاریس، شاهدان سرکوب و بستگان مجاهدان اشرف، افشای جنایات دیکتاتوری آخوندی

کنفرانس مطبوعاتی پاریس که توسط کمیته بین‌المللی حقوقدانان برای دفاع از قربانیان سرکوب در ایران برگزار شد، توسط خانم لگنا دبیر اجرایی این کمیته دفاع از قربانیان سرکوب افتتاح شد مهین صارمی زندانی سیاسی با محکومیت ۱۰سال زندان، همسر و همرزم مجاهد شهید علی صارمی، صادق سیستانی زندانی سیاسی باسابقه ۱۷سال درچنگال دیکتاتوری آخوندی، یزدان افشارپور، با بیش از 6سال سابقه زندان به‌خاطر هواداری از مجاهدین و محمود جوشن که چند تن از اعضای خانواده او به‌خاطر دیدار از برادرش در شهر اشرف دستگیر و زندانی شده و یک برادرش نیز در سیاهچالهای خامنه‌ای هم‌چنان تحت شکنجه و آزار قرار دارند، از مشاهدات خود از جنایات رژیم در سالهای اخیر و در جریان قیام مردم ایران سخن گفتند. 

در این کنفرانس پاتریک بودوئن رئیس افتخاری فدراسیون بین‌المللی لیگهای حقوق‌بشر، وکیل ژیل پاروئل رئیس پیشین کانون وکلای استان والدواز فرانسه و از وکلای مجاهدان اشرف سخنانی ایراد کردند. 

بهزاد نظیری عضو کمسیون خارجه شورای ملی مقاومت ایران و از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ نیز ضمن معرفی شاهدان و ادای شهادت در مورد جنایات دیکتاتوری آخوندی از جمله اعدام خواهرش، مجاهد شهید گیتی نظیری به دست دژخیمان خمینی پرداخت. دژخیمان رژیم پدرمجاهدش زنده یاد دکتر یحیی نظیری را نیز در انتقامجویی از فرزندان مجاهدش سالها زندانی کردند و تحت شکنجه قرار دادند. 

بهزاد نظیری گفت بسیاری از زندانیان سیاسی مقاوم ایران که به دست دژخیمان خمینی و خامنه‌ای وحشیانه شکنجه شده‌اند و شهادتهای تکان‌دهنده در مورد جنایات قرون‌وسطایی دیکتاتوری آخوندی دارند، هم‌اکنون در اشرف، کانون امید و الهام‌بخش خیزشهای مردم ایران هستند که پیش از بهار عربی شکوفاشده و به‌رغم سرکوب وحشیانه و اعدامهای روزمره جلادان خامنه‌ای، استبداد دینی در ایران را ریشه‌کن خواهد کرد. 

تلویزیون و. او نیوز فرانسه در گزارشی از کنفرانس مطبوعاتی در پاریس گفت: 

خبرنگار: مهین صارمی که توسط رژیم ملاها به 10سال زندان محکوم شده است در ابتدای تابستان از تهران گریخته است. همسرش فرصت نکرد که از ایران خارج شود بعد از ۲۴سال اسارت وی را اعدام کردند به این خاطر که در تظاهرات علیه قدرت حاکم شرکت کرده بود. 

مهین صارمی: 

هیچ‌وقت حکمش را به ما ابلاغ نکردند. فقط در روزنامه‌ها خواندیم که به مرگ محکوم شده است. ما را از تاریخ اعدام مطلع نکردند. بعد از اعدام هم نتوانستیم جسد همسرم را تحویل بگیریم و مأموران رژیم آن را مخفیانه در یک روستایی در ۴۰۰ کیلومتری تهران خاک سپردند. 

خبرنگار: محمود جوشن فعالانه در قیام ۲۰۰۹ با یک شبکه از هواداران شرکت داشت. یک اقدام اعتراضی که منجر به این شده است که برادرش کماکان در زندان باقی بماند. 

در یک تصویر غیرحرفه‌ای دیده می‌شود که عکس ولی‌فقیه توسط مخالفان پاره می‌شود. این عمل به‌شدت توسط رژیم ملاها مورد سرکوب قرار می‌گیرد و حکم آن مرگ است. به‌رغم سرکوب محمود جوشن صحبت از امید جدیدی به یمن بهار عرب می‌کند. 

محمود جوشن: 

من شخصاً شاهد سرکوب بودم. در تظاهرات به‌طور فعال شرکت کردم. ما را کتک زدند، گاز اشک‌آور به ما پرتاب کردند ولی این چیزها باعث ترس مردم نشد و به همین خاطر می‌گویم که آتش زیر خاکستر است و مردم در هر فرصتی امکان دارد که قیام کنند. 

خبرنگار: 

به‌دنبال تظاهرات علیه انتخاب بحث‌انگیز محمود احمدی‌نژاد در ۲۰۰۹، فدراسیون بین‌المللی حقوق‌بشر صحبت از دستگیری ۲۰۰۰نفر و صدها نفر مفقود می‌کند. 

پاتریک بودوئن رئیس افتخاری فدراسیون بین‌المللی حقوق‌بشر: 

امروز ایران به نسبت جمعیت کشوری است که از همه بیشتر اعدام می‌کند و این بسیار گویا است. بسیاری دستگیریهای خودسرانه وجود دارد و افرادی در زندانهای ایران در شرایط بسیار سختی قرار دارند و شکنجه و بدرفتاری نیز افزایش یافته است. 

ادامه گزارش کنفرانس کنفرانس مطبوعاتی، شاهدان سرکوب و بستگان مجاهدان اشرف، افشای جنایات دیکتاتوری آخوندی که در پاریس برگزار شد 

کاترین لگنا :

خانم ها، آقایان، روز به‌خیر، 

از حضورتان در کنفرانس مطبوعاتی امروز که از سوی کمیته بین‌المللی حقوقدانان برای دفاع از قربانیان سرکوب در ایران ترتیب یافته، سپاسگزارم. 

اما دلیل دعوتمان از شما برای حضور در کنفرانس امروز کدام است؟ دلیل، یک وضعیت قویاً فوری و اضطراری است. ابتدا به‌دلیل افزایش شدید شمار اعدامها. نگرانی در مورد فقدان واکنش از سوی سازمان ملل متحد. گزارش دبیرکل به سازمان مزبور واقعاً نگران‌کننده است. 

دلیل برگزاری این کنفرانس وضعیت اضطراری موجود است تا مهم‌ترین وجه قضیه یعنی شهادت ایرانیانی را منعکس کنیم که توانسته‌اند از زندانهای ایران بگریزند. آقای نظیری که عضو اپوزیسیون ایران و خود یک زندانی سیاسی پیشین است، و به همین عنوان این‌جا حضور دارد، که خود به معرفی مهمانان کنفرانس می‌پردازد. سپس امیدواریم بتوانیم سخنان آقای وکیل بودوئن، رئیس افتخاری فدراسیون بین‌المللی حقوق‌بشر را بشنویم که درباره جنبه‌های حقوقی آن‌چه که اکنون درسازمان ملل‌متحد می‌تواند اتفاق بیافتد، سخن خواهد گفت. در پایان، آقای وکیل پاروئل که چند بار به اشرف سفر کرده درباره فوریت و اضطرار وضعیت اشرف صحبت خواهد کرد. 

پاتریک بودوئن، رئیس افتخاری فدراسیون بین‌المللی حقوق‌بشر: 

همیشه سخن گفتن پس از شهادتهایی چنین منقلب کننده از وضعیت فردی و خانوادگی تا این حد دردناک، دشوار است. اما من می‌خواهم در مورد دو موضوع صحبت کنم. اول وضعیت عام حقوق‌بشر در ایران و بعد وضعیت کمپ اشرف به‌طور خاص. 

و اما وضعیت حقوق‌بشر در ایران متأسفانه نه تنها بهبود نیافته بلکه وارد یک فاز وخامت مستمر شده است. و این وضعیت به‌شدت نگران‌کننده و هشدار دهنده است. بسیار هشدار دهنده است از آن رو که به‌دنبال جنبش اعتراضی اجتماعی و قیام در ایران، سرکوبی به غایت وحشیانه در جریان است که، همان‌طور که می‌دانید، به‌دلیل درگیری بین جناحهای مختلف حکومت ملایان سرکوب شدت مضاعفی پیدا کرده است. هم‌اکنون در ایران شاهد افزایش بی‌سابقه اعدامها هستیم که در شرایطی بسیار سبعانه صورت می‌گیرد که اکثراً علنی است با یک هدف مشخص که ترسانیدن و ارعاب مردم است. 

این را امروز همه می‌گویند که رژیم ایران کشوری است که به نسبت جمعیت خود از هر کشور دیگری بیشتر اعدام می‌کند. یعنی رکورد و جایزه منفوریت از این بابت امروز به این حکومت تعلق می‌گیرد. البته همان‌طور که کمی پیش گفته شد، بر اعدامها باید بازداشتهای خودسرانه، شکنجه، بدرفتاری و شرایط وحشتناک نگاه‌داری بازداشت‌شدگان در زندانها را افزود. 

اما در مقابل، خوشبختانه شماری از مدافعان و فعالان حقوق‌بشر در سراسر جهان هستند که اراده‌ای خلل‌ناپذیر برای مداخله و تشدید لحن جهت رساتر کردن فریاد ها و نداها از خود نشان می‌دهند. 

فدراسیون بین‌المللی حقوق‌بشر که من نمایندگی آن را برعهده‌دارم، همراه با سازمان جهانی علیه شکنجه همه ساله گزارشی پیرامون نقض حقوق مدافعان حقوق‌بشر در کشورهای ناقض این حقوق منتشر می‌کند. 

طبعاً در گزارش امسال نیز که به‌تازگی منتشرشده، یک فصل کامل به ایران اختصاص یافته و ایران کشوری است که امروز بیشترین مشکلات را بر سر راه فعالان حقوق‌بشر ایجاد می‌کند و تقریباً فعالیت را غیرممکن ساخته است. 

و اما در مورد کمپ اشرف، طبیعی است که اعلام بستن اشرف نگرانیهای بسیار شدیدی ایجاد کند. هم زمان، مقامات آمریکایی گفته‌اند که نظامیان آمریکایی عراق را ترک خواهند کرد. عراق به نظر می‌رسد در رابطه با کمپ اشرف و ساکنان این کمپ توافقاتی با مقامات رژیم ایران که تحرکاتشان هر روز نگرانی بیشتری ایجاد می‌کند، انجام داده باشد. 

لذا به نظر من باید بر شمار فراخوانها و اقدامات عملی برای یافتن راه کاری برای کمپ اشرف افزود. می‌دانید که کمیساریای عالی پناهندگان در حال مطالعه این امکان است که ساکنان اشرف بتوانند از استاتوی پناهندگی برخوردار شوند که می‌تواند به هرحال نوعی حفاظت اضافی ایجاد کند، پس حتماً باید از این استاتو برخوردار شوند، به‌خصوص که کاملاً با موقعیت حقوقی واقعی که در این کمپ دارند، انطباق دارد. و علاوه بر آن، نمایندگان کمیساریا و مقامات سازمان ملل باید بتوانند به کمپ اشرف دسترسی داشته باشند. پس باید تمام این مطالبات را با شدت و قدرت هر چه بیشتر مطرح کرد و با حداکثر نیرو فشار آورد. درخاتمه من هم‌چنین براین باورم که، البته گفتنی در این باره بسیار است، اما اگر بخواهم اساس مطلب را بگویم این قضیه پیش از هر چیز مسئولیتش برعهده مقامات آمریکایی است. 

پس باید نگاهمان را متوجه ایالات متحده آمریکا کنیم. 

و فراتر از ایالات متحده به مقامات ملل متحد، این سازمان جهانی که به‌رغم کلیه نواقص، بهترین و مهم‌ترین عنصر تشکیل‌دهنده جامعه بین‌الملل و گاه بیان محکم اراده محترم شمرده شدن حقوق و پایان‌دادن به نقض حقوق‌بشر است که در این‌جا و یا آن‌جا روی می‌دهد. 

هم‌اکنون فراخوانی به اتحادیه اروپا نیز ضروری است. 

اتحادیه اروپا هم‌چنین مکلف است با قاطعیت و قوت هر چه تمام‌تر در مورد وضعیت کمپ اشرف مداخله کند. 

و سرانجام خطاب و فراخوانی به دولت فرانسه که می‌دانیم تا به‌حال رفتاری چندان آبرومندانه و غرور انگیز نداشته است، 

و بیشتر دل نگران تجارت و قراردادهای بازرگانی بوده تا وضعیت فعالان حقوق‌بشر یا مخالفان داخل ایران. 

فعلاً گفتار و لحن مقامات فرانسوی قدری تغییر کرده اما لازم است که این تغییر گفتار با تغییر رفتار در عمل به‌خصوص در قبال رژیم ایران توأم شود. 

کلام آخر این‌که شاید این حرکت نوعی جبران هم باشد، زیرا همان‌طور که می‌دانید من یکی از وکلای مجاهدین هستم که در فرانسه تحت تعقیب قرار گرفته بودند و می‌خواهم بگویم وسیله‌ای باشد، نه برای پاک کردن گذشته چون گذشته را هیچ‌گاه نمی‌توان پاک کرد، بلکه دست‌کم نوعی جبران آبرومندانه آن تعقیب که به شیوه‌ای کاملاً فضاحت‌بار در فرانسه علیه این اشخاص به راه انداخته شده بود. 

گواینکه به هرحال وجود دارند قضات شجاعی مانند قاضی تحقیق ترویدیک، که قضیه را درک کرد و سرانجام پذیرفت و در حکم نوشت که تمام این بگیر و ببندها و تعقیبها فاقد هرگونه مبنایی بوده است.